کدهای آزمون عملکرد مجموعه استانداردهای منتشر شده توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا می باشند که با هدف ارائه قواعد و رویه هایی جهت طرح ریزی، آماده سازی، اجرا و گزارش دهی از نتایج آزمونهای عملکرد از سالهای 1920 در قالب راهنمایی اولیه و با نام کدهای آزمون توان ظهور یافتند.
در فاصله سالهای 1920 تا 1970، کاربرد این کدها گسترش یافته و مورد استفاده وسیع قرار گرفت. پس از آن تا سال 1985، دامنه کدهای آزمون توان، که امروز به کدهای آزمون عملکرد معروفند، در نتیجه نامگذاری آنها به عنوان استانداردهای ملی آمریکا توسط انجمن استانداردهای ملی آمریکا (ANSI) توسعه یافته و در سطح بین المللی مطرح گردید.
کدهای آزمون عملکرد، خطوط راهنمایی برای رویه های آزمون با سطح بالایی از صحت نتایج را بر اساس دانش مهندسی فعلی و با لحاظ هزینه های آزمون و اطلاعات با ارزش حاصل از آزمون ارائه خواهند داد؛ نتایج آزمون عملکرد نشان می دهد که عملکرد ترمودینامیکی یا مکانیکی یک تجهیز، سیستم یا واحد صنعتی تا چه اندازه محقق شده است. مشخصه های عملکرد تعیین شده از طریق یک کد می تواند در مقایسه با شاخصهای طراحی یا پیش بینی شده و نتایج آزمون های قبلی مورد ارزیابی قرار گیرند. همچنین این شاخصها می توانند به عنوان الگو یا عملکردی ثابت و معین در یک زمان مشخص مورد استفاده قرار گیرند.
مقوله های اصلی مربوط به کدهای آزمون عملکرد در پنج بخش دسته بندی می گردد که عبارتند از:
- تولید توان الکتریکی یا مکانیکی
- احتراق و انتقال حرارت
- جابه جایی سیالات
- کنترل آلودگی
- تجهیزات پیوسته
کاربردهای کلی از کدهای آزمون عملکرد عبارتند از:
- تعیین اینکه تجهیزات به معیارهای عملکرد طراحی یا مورد انتظار رسیده اند یا خیر
- ابزاری مرجعی در راستای ارزیابی و پذیرش شرایط ضمانت شده
- ارزیابی عملکرد تجهیزات جهتِ ارتقاء، تغییر در شرایط بهره برداری و یا هرگونه تغییر در عملکرد
- مطالعات جهت کمک به تعیین مقدار ممکن در راستای ارتقاء یا اصلاح تجهیزات، سیستم یا ماشین
- الگوسازی عملکرد تجهیزات
- صحه گذاری بر نتایج مربوط به سیستم های پایش عملکرد دائم
دقت و قابلیت اطمینان پایه و اساس آزمون ها بوده و این آزمون ها عموماً برای عیب یابی تجهیزات به کار نمی روند اما می توانند دامنة عملکرد نامتعارف تجهیز را تعیین کرده یا در صورت در اختیار نبودن ابزارهای ساده تر، تصدیقی بر ضرورت تعمیرات باشند. عدم قطعیت معیار اصلی سنجش کیفیت آزمون در این کدها بوده که به صورت تخمینی برای منابع خطا می باشد و به صورت زیر تعریف می گردد:
عدم قطعیت یک فاصله است در خصوص نتایج یک آزمون که شامل مقادیر درست با یک سطح اطمینان می باشد.
از مزایای آنالیز عدم قطعیت در آزمون ها می توان به موارد زیر اشاره نمود:
- شناسایی منابع عمدة خطا و اثرات آنها بر نتایج و تخمین محدودیت ها
- تأیید کیفیت مورد انتظار نتایج آزمون
- کاهش ریسک تصمیم گیری نادرست
- پذیرش خواسته های یک آزمون
- تسهیل تفسیر نتایج آزمون